بيشتر مورخان مدعيند كه على ( ع ) در روزهاى واپسينى كه محاصره بر عثمان تنگ و تنگتر مىشد فرزندانش حسن و حسين ( ع ) را گسيل داشت تا او را از گزند مردم دور نگه دارند همچنانكه طلحه و زبير نيز فرزندانشان ، محمد بن طلحة و عبد اللّه بن زبير را بدين منظور روانه كردند و اينان بر درب ورودى منزل ايستادند و نگذاشتند كه مردم ( شورشيان ) از آن وارد شوند و برخى از ايشان نيز در حالى كه در برابر جاى كن شدن درب بوسيلهء شورشيان ، دفاع مىكردند ، مجروح گرديدند و بالاخره و با اشاره طلحة ، از جاى ديگرى وارد منزل شدند . مورخين مىافزايند كه وقتى على بن ابى طالب ( ع ) خبر كشته شدن عثمان را شنيد به شتاب خود را به منزل او رساند و غضبناك حسن و حسين را مورد ضرب قرار داد و به محمد بن طلحة و عبد اللّه بن الزبير ناسزا گفت و آنان را به كوتاهى و تعلل در دفاع از خليفه ، متهم ساخت . ولى كسى كه سير حوادث را از آن هنگام كه مسلمانان ، نسبت به سياستهاى عثمان و خاندان و اطرافيانش احساس خطر كردند تا برخوردهاى امير المؤمنين با شورشيان و تلاشهاى پيگير او در اصلاح امور به گونه‌اى كه هم هيبت و صلابت خلافت را حفظ كند و هم امت را به حق خويش رهنمون سازد و عثمان آنچه كه على مىخواست از پيش خود به او مىداد ولى همچنانكه مروان و بنى اميه به دو اشاره مىكردند همهء رشته‌هاى على ( ع ) را پنبه مىكرد و بالاخره و پس از آنكه تلاشهاى او طى حدود دو ماه بىاثر مىماند آنجا كه از وى مأيوس مىشود و او را در چنبرهء درباريان و اطرافيانش مىيابد از مدينه دور مىشود و به جايى خارج از آن پناه مىبرد تا از حوادث و پيامدهاى وضع بدور باشد ، پيگيرى كند مطمئن مىگردد كه او هرگز فرزندانش را براى دفاع از عثمان ، روانه نساخت و پس از آن همه تلاشهايى كه براى رهاندن وى از آن بحران و ارائه راه حلهايى كه حقوق همه طرفها را حفظ كند و پس از آنكه اطمينان حاصل كرد كه عثمان و دار و دستهء او به هر قيمت شده نسبت به ارائه سياست در پيش گرفته خود ، اصرار مىورزند خانه‌نشين شد و اهميتى به حوادثى كه ممكن است به دنبال آيد نداد و به صاحبان حق مادام كه خواهان عدالت و حقوق مشروع خويش هستند انجام هر گونه اقدامى را كه خود صلاح مىدانند ، واگذارد و ديگر بعيد است كه دو دردانهء رسول خدا ( ص ) را در اين كارزار به دفاع از ستمگران گسيل داشته باشد حال آنكه خود را و تمام زندگيش را وقف حق و عدالت و دادخواهى از ستمديدگان ، كرده بود . بهر حال ، محاصرهء طولانى و مذاكراتى كه حدود سه ماه به طول انجاميد آنگونه كه